24 kwietnia 2017. Książę ignorantów. Patryk Jaki skompromitował się mądrościami o art. 8 Konstytucji RP. Art. 8 stanowi, że "Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej", a "przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej". Minister Patryk Jaki w wywiadzie dla "Dziennika Art. 90 Konstytucja RP Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej Artykuł 90 Rzeczpospolita Polska może na podstawie umowy międzynarodowej przekazać organizacji międzynarodowej Bernard Długosz. Łódź (woj. łódzkie) Zobacz innych prawników. Art. 2. Konst. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej - Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Art. 90 Konstytucji RP 1. Rzeczpospolita Polska może na podstawie umowy międzynarodowej przekazać organizacji międzynarodowej lub organowi międzynarodowemukompetencje organówwładzypaństwowejw niektórychsprawach. 2. Ustawa, wyrażającazgodęna ratyfikacjęumowy międzynarodowej,o którejmowa w ust. 1, jest uchwalana przez Sejm Progressing integration processes in Europe generate the need to create legal mechanisms determining relations of the domestic law with the acts of foreign official authority. Polish constitutional legislator created appropriate regulation in the article 90 of Constitution. Present study describes issues associated with handing over of state agencies competences for international organizations Art. 1 Italy is a democratic Republic founded on labour. Sovereignty belongs to the people and is exercised by the people in the forms and within the limits of the Constitution. Art. 2 The Republic recognises and guarantees the inviolable rights of the person, both as an individual and in the social groups where human personality is expressed. QRYw. Znikła nadzieja na ukrócenie uznaniowości urzędników na kontrolach osób sprzedających działki. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że przepis ustawy o PIT pozwalający uznać sprzedawcę za przedsiębiorcę nie narusza konstytucji. – Spory o opodatkowanie działek toczą się od wielu lat. Nie ma w nich jasnych reguł, bo przepisy są nieprecyzyjne. Niestety, wygląda na to, że nic się nie zmieni – mówi Grzegorz Gębka, doradca podatkowy w kancelarii GTA. Niejasna definicja Chodzi o definicję działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o PIT prowadzi ją ten, kto działa w sposób zorganizowany, ciągły i kieruje się chęcią zysku. Eksperci podkreślają, że te warunki spełnić nietrudno. Są mało precyzyjne, a wśród urzędników panuje duża dowolność i uznaniowość przy ich ocenie. Efekt jest taki, że nawet 76-letnia kobieta sprzedająca trzy działki po śmierci męża jest traktowana przez fiskusa jak przedsiębiorca (patrz ramka). – Niejasne kryteria powodują, że w zasadzie w każdej sytuacji skarbówka może uznać sprzedawcę za przedsiębiorcę. Każdy bowiem chce zarobić i każdy podejmuje jakieś działania w celu przeprowadzenia transakcji – mówi Grzegorz Grochowina, szef zespołu zarządzania wiedzą w departamencie podatkowym w KPMG w Polsce. – Przedsiębiorcą dla skarbówki jest nie tylko osoba, która inwestuje w nieruchomości, ale także rolnik pozbywający się ojcowizny. Wystarczy, że podzieli pole na części albo skorzysta z pomocy profesjonalnego pośrednika – pod- kreśla Grzegorz Gębka. Skutki mogą być opłakane. Przypomnijmy, że sprzedaż prywatna jest nieopodatkowana, jeśli minie pięć lat od nabycia gruntu (gdy dziedziczymy nieruchomość, termin liczy się od nabycia przez spadkodawcę). Jeśli sprzedamy działkę wcześniej, możemy skorzystać ze zwolnienia pod warunkiem przeznaczenia pieniędzy na cele mieszkaniowe. Przedsiębiorca nie ma takich forów. Płaci podatek od dochodu niezależnie od tego, kiedy sprzedał działkę. Powyżej 120 tys. zł dochodu rocznie danina wyniesie 32 proc. Jeśli sprzedawca nie zapłacił PIT od razu, fiskus określi mu zaległość, którą trzeba odprowadzić razem z odsetkami za zwłokę. – Do tego dochodzi składka zdrowotna, która zgodnie z Polskim Ładem u przedsiębiorców na skali liczona jest od dochodu. Wynosi 9 proc., łączne obciążenie dochodu powyżej 120 tys. zł rocznie to 41 proc. – podkreśla Grzegorz Gębka. Decydują okoliczności Czy przepis określający niejasne kryteria działalności gospodarczej jest zgodny z konstytucją? Tak uznał Trybunał. Stwierdził, że art. 5a pkt 6 ustawy o PIT nie jest nieprecyzyjny w stopniu naruszającym standardy stanowienia prawa. Podkreślił, że pozbawienie mocy obowiązującej określonego przepisu z powodu jego niejasności powinno być traktowane jako środek ostateczny, stosowany wtedy, gdy inne metody usuwania wątpliwości okażą się niewystarczające. Tymczasem z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że ewentualne wątpliwości, czy kwestionowane przepisy ustawy o PIT są zgodne z art. 84 i art. 217 konstytucji, mogą zostać wyeliminowane w procesie wykładni prawa. Autopromocja Specjalna oferta letnia Pełen dostęp do treści "Rzeczpospolitej" za 5,90 zł/miesiąc KUP TERAZ Trybunał przyznał, że ze względu na różnorodne formy aktywności nie można stosować uniwersalnego wzorca działań pozwalającego odróżnić sprzedaż prywatną od firmowej. W każdej sprawie decyduje całokształt okoliczności. Sędziowie podkreślili też, że sprzedawca działek nie może dowolnie kwalifikować swoich poczynań. O prowadzeniu działalności gospodarczej przesądzają obiektywne i zewnętrzne jej przejawy, a nie przekonanie podatnika. – Obawiam się, że ten wyrok może ośmielić skarbówkę. I dać jej nowe argumenty w sporach z podatnikami – mówi Grzegorz Grochowina. PIT to niejedyny straszak na sprzedawców działek. Skarbówka chce też od nich VAT. Definicja działalności gospodarczej w VAT-owskiej ustawie jest trochę inna niż w PIT, ale także są z nią problemy. A fiskus każe płacić podatek nawet tym, którzy sprzedają jedną prywatną niezabudowaną działkę. Wystarczy, że działają przez pełnomocnika załatwiającego formalności. – Znam sprawę, w której skarbówka uznała, że sprzedawca kilkunastu działek jest przedsiębiorcą w VAT, ale w PIT już nie. To pokazuje, jak niejasne są zasady podatkowego rozliczenia – podsumowuje Grzegorz Gębka. Sygnatura akt: SK 20/19 Czytaj więcej Trzy to biznes, dziesięć nie Ile działek trzeba sprzedać, żeby skarbówka uznała, że to działalność gospodarcza? Nie ma reguły. Oto przykłady. W jednej z interpretacji fiskus stwierdził, że przedsiębiorcą jest 76-letnia kobieta sprzedająca trzy działki. Pierwotnie miały na nich powstać domy dla dzieci. Działki leżały jednak odłogiem, a gdy zmarł mąż kobiety, a dzieci zmieniły plany, zdecydowała się na sprzedaż. Zgłosił się do niej deweloper, którego upoważniła do przeprowadzenia podziału działek na sześć części (oraz do innych czynności organizacyjnych). To, zdaniem fiskusa, przesądza o tym, że kobieta działa jak profesjonalny przedsiębiorca. Zamierza bowiem podjąć „zespół konkretnych działań wykonywanych w sposób zorganizowany i ciągły”. Inna sprawa. Mężczyzna dostał grunt w spadku po dziadku. Podzielił go na dziesięć części. Pięć działek chce sprzedać jednej osobie. Na pozostałe ma innych kupców. Wszystkie transakcje chce przeprowadzić w ciągu jednego miesiąca. Przyznaje, że kieruje się chęcią zysku. Sprzedaż dziesięciu działek to nie działalność gospodarcza – uznała skarbówka. KONSTYTUCJA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 2 kwietnia 1997 r. W trosce o byt i przyszłość naszej Ojczyzny,odzyskawszy w 1989 roku możliwość suwerennego i demokratycznego stanowienia o Jej losie, my, Naród Polski - wszyscy obywatele Rzeczypospolitej, zarówno wierzący w Boga będącego źródłem prawdy, sprawiedliwości, dobra i piękna, jak i nie podzielający tej wiary, a te uniwersalne wartości wywodzący z innych źródeł, równi w prawach i w powinnościach wobec dobra wspólnego - Polski, wdzięczni naszym przodkom za ich pracę, za walkę o niepodległość okupioną ogromnymi ofiarami, za kulturę zakorzenioną w chrześcijańskim dziedzictwie Narodu i ogólnoludzkich wartościach, nawiązując do najlepszych tradycji Pierwszej i Drugiej Rzeczypospolitej, zobowiązani, by przekazać przyszłym pokoleniom wszystko, co cenne z ponad tysiącletniego dorobku, złączeni więzami wspólnoty z naszymi rodakami rozsianymi po świecie, świadomi potrzeby współpracy ze wszystkimi krajami dla dobra Rodziny Ludzkiej, pomni gorzkich doświadczeń z czasów, gdy podstawowe wolności i prawa człowieka były w naszej Ojczyźnie łamane, pragnąc na zawsze zagwarantować prawa obywatelskie, a działaniu instytucji publicznych zapewnić rzetelność i sprawność, w poczuciu odpowiedzialności przed Bogiem lub przed własnym sumieniem, ustanawiamy Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej jako prawa podstawowe dla państwa oparte na poszanowaniu wolności i sprawiedliwości, współdziałaniu władz, dialogu społecznym oraz na zasadzie pomocniczości umacniającej uprawnienia obywateli i ich wspólnot. Wszystkich, którzy dla dobra Trzeciej Rzeczypospolitej tę Konstytucję będą stosowali, wzywamy, aby czynili to, dbając o zachowanie przyrodzonej godności człowieka, jego prawa do wolności i obowiązku solidarności z innymi, a poszanowanie tych zasad mieli za niewzruszoną podstawę Rzeczypospolitej Polskiej. 1 Art. 31 ust. 3 zmieniony przez pkt 1 obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 marca 2001 r. o sprostowaniu błędów ( 2 Art. 55 zmieniony przez art. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. ( zmieniającej nin. ustawę z dniem 7 listopada 2006 r. 3 Art. 93 ust. 1 zmieniony przez pkt 2 obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 marca 2001 r. o sprostowaniu błędów ( 4 Art. 99 ust. 3 dodany przez art. 1 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. ( zmieniającej nin. ustawę z dniem 21 października 2009 r., z tym że przepis nin. artykułu ma zastosowanie do kadencji Sejmu i Senatu następujących po kadencji, w czasie której ustawa weszła w życie - zob. też art. 2 ustawy zmieniającej. Zmiany w prawie Ocieplanie domów - premier zachęca, korzyść podatkowa topnieje Do ocieplania domów przed zimą zachęcają nie tylko niedawne słowa premiera, ale też podatkowa ulga modernizacyjna. Niestety, realnie topnieje ona z miesiąca na miesiąc, bo jej kwota - 53 tys. zł - nie zmieniła się od 2019 roku. W tym czasie ceny materiałów i usług budowlanych poszły w górę o kilkadziesiąt procent. Jednak o jej waloryzacji na razie nie ma mowy. Dziecko może zarobić więcej, rodzic nie straci prawa do ulgi prorodzinnej Lipcowe zmiany w Polskim Ładzie podniosły znacząco limit przychodów dziecka, po przekroczeniu którego rodzice tracą prawo do ulgi prorodzinnej. Zarobki pociechy wcześniej nie mogły przekroczyć 3089 złotych rocznie. Obecny limit jest znacznie wyższy. Co najważniejsze, można go stosować wstecznie, już od stycznia 2022 roku. Zmiana jest reakcją Ministerstwa Finansów na publikację Krzysztof Koślicki Do końca września czas na złożenie sprawozdania finansowego do KRS Z końcem września upływa termin na zatwierdzenie sprawozdania finansowego większości podmiotów, których dotyczy obowiązek jego sporządzenia. Ma to również znaczenie w kontekście obowiązku złożenia sprawozdania do KRS. Warto o tym pamiętać, ponieważ niezłożenie sprawozdania może skutkować odpowiedzialnością karną. Więcej na ten temat w Legal Alert. Grzegorz Keler Korzystanie z e-Urzędu Skarbowego już po nowemu W czwartek, 7 lipca, wchodzi w życie rozporządzenie ministra finansów w sprawie korzystania z e-Urzędu Skarbowego. Zmienia ono zasady dostępu do systemu. Logowanie i uwierzytelnianie użytkowników będzie się teraz odbywało według nowych zasad. Więcej spraw będzie można załatwić za pomocą pism generowanych automatycznie. Krzysztof Koślicki Już obowiązują przepisy mające chronić przed nieuczciwymi sprzedawcami Od czwartku 30 czerwca obowiązuje nowelizacja Kodeksu cywilnego, która umożliwia poszkodowanemu żądanie unieważnienia całej, rażąco niekorzystnej dla siebie umowy i wydłużenie okresu na dochodzenie swoich roszczeń, zwłaszcza przez konsumentów. Do nowelizacji "doczepione" zostały też zmiany dotyczące ratownictwa medycznego oraz staży podyplomowych lekarzy. Krzysztof Sobczak Przed kilkunastu dniami Sejm debatował w pierwszym czytaniu nad prezydenckim projektem zmian w Konstytucji RP i odesłał ten projekt do dalszych prac w komisji. Najważniejszą częścią propozycji złożonej przez prezydenta Bronisława Komorowskiego jest bez wątpienia wprowadzenie do naszej ustawy zasadniczej nowego rozdziału – Xa zatytułowanego: „Członkostwo Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej”. Dodanie do niej odrębnego fragmentu poświęconego tej kwestii jest rozwiązaniem, które należy uznać za trafne. Istotnie, udział Polski w Unii Europejskiej ma wymiar ustrojowy i powinien być należycie potraktowany przez akt, który ustroju dotyczy – to jest przez konstytucję. Podobnie postąpiła już wcześniej Francja, która do swojej konstytucji z 1958 r. dodała w 1993 r. rozdział XV „O Wspólnotach Europejskich i Unii Europejskiej”. [srodtytul]Prawa i obowiązki[/srodtytul] Nie jest moim zamiarem analizowanie całości proponowanych przez prezydenta postanowień rozdziału Xa, lecz krytyczne ustosunkowanie się jedynie do dwóch przepisów, które ten rozdział otwierają, to jest do art. 227a i 227b. Pierwszy z nich brzmi następująco: „Rzeczpospolita Polska jest członkiem Unii Europejskiej, która szanuje suwerenność i tożsamość narodową państw członkowskich, respektuje zasady pomocniczości, demokracji, państwa prawnego, poszanowania przyrodzonej i niezbywalnej godności człowieka, wolności i równości oraz zapewnia ochronę wolności i praw człowieka porównywalną z ochroną tych wolności i praw w konstytucji”. Założyć należy, że tak jak wszystkie inne przepisy ustawy zasadniczej, tak i ten posiada znaczenie normatywne, to znaczy nie jest ani opisem faktów, ani deklaracją programowo-polityczną, lecz ustanawia określone prawa i/lub obowiązki adresowane do wskazanych w nim podmiotów. Proponowany przepis stwierdza przede wszystkim, że „Rzeczpospolita jest członkiem Unii Europejskiej”. Oznaczać to może, że kraj nasz bierze na siebie wszelkie obowiązki i przyjmuje prawa, jakie wynikają z tej przynależności, a ewentualne wystąpienie z Unii musiałoby się dokonać wedle konstytucyjnie ustalonej procedury. Rzeczywiście, projekt prezydencki taką procedurę przewiduje (art. 227k). Nie wchodząc w szczegóły, powiedzieć można, że jest ona, co do zasad, wzorowana na procedurze przystąpienia do Unii. [srodtytul]Wartości[/srodtytul] O ile do cytowanego wyżej fragmentu art. 227a nie można wnosić zastrzeżeń, to już dalsza jego część rozpoczynająca się od słów: „która szanuje...” takie zastrzeżenie wywołuje. Mamy tu bowiem do czynienia z wymienieniem wartości, na których opiera się polska konstytucja i które znalazły już wyraz albo w jej preambule, albo w licznych przepisach szczegółowych – zwłaszcza w rozdziale I i II. Autopromocja Specjalna oferta letnia Pełen dostęp do treści "Rzeczpospolitej" za 5,90 zł/miesiąc KUP TERAZ Przypominanie ich ponownie nie jest potrzebne – są bowiem dostatecznie znane i nie budzą wątpliwości. Co jednak ważniejsze, art. 227a jest tak sformułowany, iż wywołuje wrażenie, że ustanawia normę nakładającą na Unię Europejską obowiązek szanowania wymienionych w nim wartości. [wyimek]Czy jest dopuszczalne, aby konstytucja państwa członkowskiego Unii mogła jednostronnie określać, jakie wartości i zasady respektować ma ta organizacja?[/wyimek] Nie wątpię, że Unia nie ma zamiaru ich naruszać. Daje temu wyraz w licznych swoich dokumentach jurydycznych, w traktacie o Unii Europejskiej (tytuł I, art. 1a, art. 6) i w karcie praw podstawowych (np. preambuła). Ale czy jest dopuszczalne, aby konstytucja państwa członkowskiego Unii mogła jednostronnie określać, jakie wartości i zasady respektować ma ta organizacja? Takie kwestie reguluje się w drodze wielostronnego porozumienia jej uczestników. [srodtytul]Najwyższy akt[/srodtytul] Autor projektu w uzasadnieniu do tego postanowienia twierdzi, że jest ono skierowane do władz polskich i określa „zasadnicze kierunki polskiej polityki europejskiej”, to znaczy nakłada obowiązek, by w polityce tej „w miarę swoich możliwości” zabiegały one, „aby Unia Europejska szanowała podstawowe wartości konstytucyjne wymienione w art. 227a”. Oczywiście, władze krajowe są do tego zobowiązane, ale nie tylko gdy idzie o ich politykę europejską, ale we wszystkich swoich działaniach, ponieważ konstytucja jest najwyższym aktem normatywnym w Polsce, a wszystkie organy władzy publicznej obowiązane są do jej respektowania. Wprowadzenie art. 227a, przynajmniej w części, którą tu kwestionuję, jest niepotrzebne i nic nowego nie wnosi, a może budzić wątpliwości prawne. Bo jeśli Polska uzna swoje uczestnictwo w Unii za szkodliwe, to i tak może z niej wystąpić, niezależnie od tego, na ile Unia szanuje wymienione w art. 227a wartości i traktuje je z powagą. [srodtytul]Wąsko określone[/srodtytul] Drugi przepis rozdziału Xa, wobec którego podnieść trzeba wątpliwości, to art. 227b. Stanowi on: „Rzeczpospolita może przekazać Unii Europejskiej kompetencje organów władzy państwowej w niektórych sprawach”. Brzmi on podobnie jak dzisiejszy art. 90 ust. 1, który zamiast o UE mówi o „organizacji międzynarodowej lub organie międzynarodowym”. Przepis ten jest więc zakreślony szerzej. Odnosi się bowiem nie tylko do Unii. Powstaje pytanie, czy jedynie Unia może być adresatem takiego przekazania. Jeśli tylko ona jest w tym przepisie wymieniona, to rozumując a contrario, nikt inny nie może się obok niej pojawić. W uzasadnieniu do projektu podkreśla się wszakże, iż „uchylenie art. 90 konstytucji nie oznacza, że Polska nie może przystępować do organizacji międzynarodowych wyposażonych w kompetencje władcze ze skutkiem bezpośrednim dla podmiotów prywatnych w państwach członkowskich”, lecz będzie to możliwe, gdy idzie o kompetencje „bardzo wąsko określone”. [srodtytul]Nie wiązać rąk[/srodtytul] Konstytucyjną podstawą takiego działania ma być art. 89 ustawy zasadniczej, ustanawiający tryb ratyfikacji przez Polskę niektórych najważniejszych umów międzynarodowych. W uzasadnieniu przyznaje się zarazem, że „uchylenie art. 90 konstytucji oznacza zniesienie podstawy prawnej dla generalnego przekazania kompetencji, tak jak to ma miejsce w przypadku członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej”. Nie jestem pewien, czy jest to dobre rozwiązanie. Polska nie powinna wiązać sobie rąk w takich sprawach. Nikt dziś nie jest w stanie powiedzieć, czy w przyszłości nie pojawi się organizacja lub organ międzynarodowy inny niż Unia, któremu kraj nasz dla własnego interesu chciałby powierzyć niektóre kompetencje swoich władz państwowych. Lepsze jest zatem adresowanie takich przepisów szeroko niż wąsko – do jednego tylko podmiotu. Przeniesienie do rozdz. Xa art. 90 w jego obecnym brzmieniu nie byłoby zatem złym pomysłem. [i]Autor jest profesorem Uniwersytetu Warszawskiego, znawcą tematyki konstytucyjnej, stałym współpracownikiem „Rzeczpospolitej”[/i] W prezentowanym tomie przedstawiono komentarz do art. 87–91 Konstytucji RP. Polska koncepcja konstytucyjnego unormowania systemu źródeł prawa jest nowatorska i może być wzorcem dla współczesnych konstytucji demokratycznych, jako nowa, obligatoryjna „materia konstytucyjna”. Szczególnie wartościowa w Konstytucji jest zasada z art. 9 przestrzegania wszystkich form prawa międzynarodowego (a zwłaszcza unijnego), mającego ponadpaństwową wartość, jako nienaruszalna gwarancja przestrzegania standardów demokracji. Gwarancją krajową są nowe, daleko idące uprawnienia prawodawcze samorządu terytorialnego, promujące wspólnoty samorządowe, jako zabezpieczenie przed biurokratyczną i polityczną centralizacją treści:Wykaz skrótówKomentowane przepisy Konstytucji RPArtykuł 871. Uregulowania w poprzednich konstytucjach2. Uregulowania w innych państwach Unii Europejskiej3. Pojęcie źródeł prawa w rozdziale III Konstytucji RP4. Zamknięty katalog źródeł prawa w art. 87 Konstytucji RP5. Akty powszechnie obowiązujące w art. 87 Konstytucji RP6. Hierarchia aktów normatywnych w art. 87 Konstytucji RP7. Miejsce innych aktów normatywnych w systemie źródeł prawa8. Prawo miejscowe jako akty powszechnie obowiązująceArtykuł 881. Uregulowania w poprzednich konstytucjach2. Uregulowania w innych państwach Unii Europejskiej3. Geneza i ogólne zasady jawności prawa4. Ogłoszenie aktów normatywnych jako warunek ich wejścia w życie5. Zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych6. Ogłaszanie umów międzynarodowych Artykuł 89 1. Uregulowania w poprzednich konstytucjach 2. Uregulowania w innych państwach Unii Europejskiej3. Ustawowa zgoda na ratyfikację umowy międzynarodowej4. Wybór trybu ratyfikacji5. Prezes Rady Ministrów jako organ powiadamiający Sejm o wyborze trybu ratyfikacji6. Ustawa o umowach międzynarodowych (art. 89 ust. 3) Artykuł 901. Uregulowania w poprzednich konstytucjach2. Uregulowania w innych państwach Unii Europejskiej3. Współczesne pojęcie suwerenności państwowej4. Istota i granice przekazania kompetencji państwowych5. Procedury przekazania kompetencji (art. 90 ust. 2 i 3)6. Procedura regulująca drogę ustawowej zgody na przekazanie kompetencji (art. 90 ust. 2)7. Zgoda na przekazanie kompetencji w drodze referendum (art. 90 ust. 3) Artykuł 911. Uregulowania w poprzednich konstytucjach2. Uregulowania w innych państwach Unii Europejskiej3. Charakter prawny ratyfikowanej umowy międzynarodowej w świetle art. 91 ust. 1 Konstytucji RP (art. 91 ust. 1)4. Charakter prawny umów międzynarodowych ratyfikowanych za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie (art. 91 ust. 2)5. Prawo stanowione przez organizację międzynarodową i jego obowiązywanie w Polsce (art. 91 ust. 3)Bibliografia opracowań naukowych Andrzej Bałaban Prof. zw. dr hab. Konstytucjonalista, kierownik Katedry Prawa Konstytucyjnego na Wydziale Prawa Uniwersytetu Szczecińskiego. Autor blisko 300 publikacji naukowych. Odbywał liczne staże naukowe i wykłady w USA, Niemczech, we Francji, Włoszech, w Szwecji, na Litwie i Ukrainie w czasie pobytów i konferencji naukowych. Pełnił funkcje Rektora i Prorektora PWSZ w Gorzowie Wlk. oraz Prorektora Uniwersytetu Szczecińskiego. Książki tego autora Bibliografia opracowań naukowych Bałaban A. (red.), Rada Ministrów. Organizacja i funkcjonowanie, Zakamycze, Kraków 2002. Bałaban A., Akty wewnętrznie obowiązujące, [w:] Konstytucyjny system źródeł prawa w praktyce, A. Szmyt (red.), Warszawa 2005. Bałaban A., Appropration of Compences by using National Legal Terms. Constituzione, Economia, Globalizazione. Neapol 2013. Bałaban A., Co można wytknąć wytycznym ustawowym. Rzeczpospolita z 14 lutego 2002, s. C 4. Bałaban A., Instytucja rozporządzenia w świetle postanowień Konstytucji PRL i praktyki, Państwo i Prawo 1975, nr 3. Bałaban A., Polskie problemy ustrojowe, Zakamycze, Kraków 2003. Bałaban A., Pozycja ustrojowa i funkcje Sejmu, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2003. Bałaban A., Ustawa a pewność prawa, [w:] Ustawy incydentalne w polskim porządku prawnym, M. Granat (red.), Wydawnictwo Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2013. Bałaban A., Ustawa o tworzeniu prawa, [w:] W służbie dobru wspólnemu. Księga pamiątkowa prof. J. Trzcińskiego, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2012. Bałaban A., Uwagi o charakterze prawnym zasad prawidłowej legislacji, [w:] Minikomentarz dla Maksiprofesora. Księga jubileuszowa profesora Leszka Garlickiego, (red.) M. Zubik, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2017. Bałaban A., Paradygm of Postcomunistic Constitution, 5-th International Multidisciplinary Conference. Albena 2018. Bałaban A., Prawo miejscowe samorządu terytorialnego w systemie źródeł prawa, [w:] Samodzielność ustrojowa samorządu terytorialnego w Polsce, K. Skotnicki (red.), Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2020. Bałaban A., Unijne środki ochrony jednostek i podmiotów gospodarczych, [w:] Konstytucjonalizm polski, A. Gajda, K. Grajewski, A. Rytel, P. Uziębło, M. Wiszowaty (red.), Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk 2020. Banaszak B., Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Beck, Warszawa 2009. Banaszak B., Prawo konstytucyjne, Beck, Warszawa 2008. Barcz J., Górka M., Wyrozumska A., Instytucje i prawo Unii Europejskiej, Lexis-Nexis, Warszawa 2012. Bień-Kacała A., Źródła prawa wewnętrznie obowiązującego w Konstytucji RP z 1997, Toruń 2013. Bosek L., Bezprawie legislacyjne, LexisNexis, Warszawa 2007. Brodecki Z., Prawo europejskiej integracji, Wydawnictwo Prawnicze PWN, Warszawa 2001. Bryk A., Konstytucjonalizm. Od czasów starożytnego Izraela do liberalnego konstytucjonalizmu amerykańskiego, Wydawnictwo UJ, Kraków 2013. Cała-Wacinkiewicz E., Fragmentacja prawa międzynarodowego, Beck, Warszawa 2018. Capik B., Łazowski A., Komentarz do Konstytucji, (red.) M. Safjan, L. Bosek, Tom II, Beck, Warszawa 2016. Ciapała J., Prezydent w systemie ustrojowym Polski, Warszawa 1999. Czapliński W., Wyrozumska A., Prawo międzynarodowe, Beck, Warszawa 2004. Dąbek D., Prawo miejscowe, Wolters Kluwer, Warszawa 2007. Działocha K., Konstytucyjne cechy ustawy, [w:] Postępowanie ustawodawcze w polskim prawie konstytucyjnym, J. Trzciński (red.), Warszawa 1994. Garlicki L., Polskie prawo konstytucyjne, Wolters Kluwer, Warszawa 2020. Góralczyk W., Prawo międzynarodowe publiczne, Wydawnictwo Prawnicze PWN, Warszawa 2001. Górecki D., Polskie prawo konstytucyjne, Wolters Kluwer, Warszawa 2007. Granat M., Prawo konstytucyjne, Warszawa 2021. Grzybowski M. (red.), Prawo konstytucyjne, Temida, Białystok 2008. Gutowski M., Kardas P., Wykładnia i stosowanie prawa w procesie opartym na Konstytucji, Beck, Warszawa 2017. Hauser A., Prawo jednostki do sądu europejskiego, Beck, Warszawa 2017. Izdebski H., Fundamenty współczesnych państw, LexisNexis, Warszawa 2007. Jabłońska-Bonca J., Wprowadzenie do prawa, LexisNexis. Warszawa 2004. Jabłońska-Bonca J., Wstęp do nauk prawnych, Poznań 1994. Jaskiernia J., Wielka, duża i mała ratyfikacja – typy procedur wyrażania zgody na ratyfikację przez Prezydenta umowy międzynarodowej w świetle Konstytucji RP, [w:] Instytucje prawa konstytucyjnego w dobie integracji europejskiej, M. Laskowska (red.), Warszawa 2009. Karpiuk M. (red.), Akty normatywne i administracyjne, Difin, Warszawa 2009. Kenig-Witkowska M. (red.), Prawo instytucjonalne Unii Europejskiej. Beck, Warszawa 2011. Kustra A., Przepisy i normy integracyjne w konstytucjach wybranych państw członkowskich, Toruń 2009. Kustra E., Wstęp do nauk o państwie i prawie, Toruń 1997. Lang W., Wróblewski J., Zawadzki S., Teoria państwa i prawa, PWN, Warszawa 1979. Leszczyński L., Tworzenie generalnych klauzul odsyłających, Wydawnictwo UMCS, Lublin 2000. Leszczyński P., Regulacja stosunków między państwem a nierzymskokatolickimi Kościołami i związkami wyznaniowymi określona w art. 25 ust. 5 Konstytucji, Gorzów Wielkopolski 2012. Ludwikowski R., Prawo konstytucyjne porównawcze, Dom Organizatora, Toruń 2000. Małajny Polskie prawo konstytucyjne na tle porównawczym, Beck, Warszawa 2013. Malinowski A. (red.), Zarys metodyki pracy legislatora, Warszawa 2008. Masternak-Kubiak M., Konstytucyjnoprawne podstawy przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, Przegląd Sejmowy 2003, nr 5. Masternak-Kubiak M., Umowa międzynarodowa w prawie konstytucyjnym, Wydawnictwo Prawnicze PWN, Warszawa 1997. Michałkiewicz-Kądziela E., Prawo do tożsamości człowieka w prawie polskim i międzynarodowym, Beck, Warszawa 2020. Mik C., Jus Cogens in Contemporary International Law, Polish Yearbook of International Law 2013, vol. 33. Milczarek E., Prywatność w internecie, Beck, Warszawa 2020. Nowacki J., Tabor Z., Wstęp do prawoznawstwa, Zakamycze 2002. Opałek K., Wróblewski J., Zagadnienia teorii prawa, PWN, Warszawa 1969. Piotrowski R., Spór o model tworzenia prawa, PWN, Warszawa 1988. Ross A., On Law and Justice, London 1958. Rot H., Elementy teorii prawa, Wrocław 1994. Rozmaryn S., Konstytucja jako ustawa zasadnicza, Warszawa 1967. Rozmaryn S., Ustawa w PRL, PWN, Warszawa 1964. Safjan M., Bosek L., Konstytucja RP. Komentarz, tom II, Beck, Warszawa 2016. Sarnecki P. (red.), Prawo konstytucyjne RP, Beck, Warszawa 2011. Sozański J., Ogólne zasady prawa a wartości Unii Europejskiej, Toruń 2012. Stawecki T., Winczorek P., Wstęp do prawoznawstwa, Beck, Warszawa 2003. Taborowski M., Konsekwencje naruszenia prawa Unii Europejskiej przez sądy krajowe, Wolters Kluwer, Warszawa 2012. Tuleja P., Stosowanie Konstytucji w świetle zasady jej nadrzędności, Zakamycze 2003. Uziębło P., Kompetencje prawotwórcze organów administracji publicznej, [w:] Zarys legislacji administracyjnej, W. Bajkowski (red.), Wrocław 2010. Wacinkiewicz D., Zaspokajanie potrzeb wspólnot samorządowych, Beck, Warszawa 2016. Wiącek M., Źródła prawa, [w:] Konstytucja RP. Komentarz, M. Safjan, L. Bosek (red.), Beck, Warszawa 2016. Wieciech T., Konwenanse konstytucyjne, Wydawnictwo UJ, Kraków 2011. Wierzbowski M. (red.), Prawo administracyjne, Wolters Kluwer, Warszawa 2017. Wojtyczek J., Przekazywanie kompetencji organizacjom międzynarodowym. Wybrane zagadnienia, Kraków 2007. Wróblewski J., Zasady tworzenia prawa, PWN, Warszawa 1989. Wronkowska S., Ziembiński Z., Zarys teorii prawa, Poznań 2001. Wronkowska S., Komentarz do zasad techniki prawodawczej (współautorstwo M. Zieliński), Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2004. Wronkowska S., Podstawowe pojęcia prawa i prawoznawstwa, Poznań 2005. Zalasiński T., Zasada prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2008. Zieliński M., Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki, LexisNexis, Warszawa 2002. Ziembiński Z., Wartości konstytucyjne, PWN, Warszawa 1972. Zimmerman J., Dobosz P., Źródła prawa administracyjnego, Zakamycze 2005. Zirk-Sadowski M., Wprowadzenie do filozofii prawa, Zakamycze 2000. Zubik M., Konstytucja RP w tezach orzeczniczych TK i wybranych sądów, Beck, Warszawa 2008. Skip to content Art. 90 Rzeczpospolita Polska może na podstawie umowy międzynarodowej przekazać organizacji międzynarodowej lub organowi międzynarodowemu kompetencje organów władzy państwowej w niektórych sprawach. Ustawa, wyrażająca zgodę na ratyfikację umowy międzynarodowej, o której mowa w ust. 1, jest uchwalana przez Sejm większością 2/3 głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów oraz przez Senat większością 2/3 głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby senatorów. 3. Wyrażenie zgody na ratyfikację takiej umowy może być uchwalone w referendum ogólnokrajowym zgodnie z przepisem art. 125. 4. Uchwałę w sprawie wyboru trybu wyrażenia zgody na ratyfikację podejmuje Sejm bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów.

art 90 konstytucji rp